Ένα ποίημα της Lucía Sánchez Saornil

Θέλουμε να γράψουμε ξανά τη λέξη ΓΥΝΑΙΚΑ. Οι γροθιές υψώνονται, γυναίκες του κόσμου Προς τους ορίζοντες τους εγκυμονούντες φως Σε φλεγόμενα μονοπάτια, μπροστά προς το φως. Fists upraised από Το Κόσκινο Related Posts:No Related Posts

Εκκένωση στο Αρχαίο θέατρο Δημητριάδος

Η ομάδα ερμηνευτών του Θεάτρου της Εμπειρίας ενώνεται με το εργαστήρι κρουστών του Φεστιβάλ Βόλου 2017 και παρουσιάζουν για μία παράσταση στο Αρχαίο Θέατρο Δημητριάδος την Κυριακή 9 Ιουλίου το έργο του Δ. Δημητριάδη, ΕΚΚΕΝΩΣΗ. Related Posts:No Related Posts

Καφενείο – Συζήτηση: Ο σεξισμός στο πανεπιστήμιο

Την Δευτέρα 26 Ιουνίου στις 6 μ.μ. πίνουμε καφέ στα Πλατάνια της Αρχιτεκτονικής και συζητάμε προβληματισμούς, ιδέες και προτάσεις πάνω σε ζητήματα σεξισμού στο πανεπιστήμιο και στις ζωές μας Related Posts:No Related Posts

Εκδήλωση – συζήτηση: Ο σεξισμός στο πανεπιστήμιο

Η εκδήλωση λόγω καιρού θα γίνει σε αίθουσα της Αρχιτεκτονικής στο ισόγειο Από την πατριαρχική οικογένεια, στην αυθεντία του καθηγητή μέχρι το μάτσο αφεντικό. Από τα πρώτα χρόνια της οικογενειακής εκπαίδευσης και πειθάρχησης τα παιδιά εμπεδώνουν τους έμφυλους ρόλους και διακρίσεις. Περνώντας στην φάση της δημόσιας ή ιδιωτικής εκπαίδευσης τα παιδιά συνεχίζουν να αφομοιώνουν σταδιακά […]

Παζλ πολύχρωμο – της Ελένης Ιωαννάτου

Παζλ πολύχρωμο   Αυτή η Γη χωράει όλο τον κόσμο. Όλες τις ηλιαχτίδες. Όλες τις βροχές. Μάνα ανάδοχος. Μεγάλη η αγκαλιά της.   Χαμόγελα, δάκρυα. Χαρά, λύπη. Φθόνος, στοργή. Αγάπη, μίσος. Όλα.   Συνταιριασμένα σε ένα παζλ. Πολύχρωμο, μοναδικό. Όπως οι χώρες, τα ρούχα, οι άνθρωποι, οι ψυχές.   Αλβανία, Ελλάδα, Αφρική… Πόλεμος, Ειρήνη. Καλό, […]

Cafe Ποδηλάτισσα: ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ ΜΠΑΙΝΟΥΜΕ ΣΤΑ PITS

Πριν 7 χρόνια, τα χριστούγεννα του 2009, άλλαξε η έννοια του “πάμε για καφέ” στο Βόλο. Στο σκοτεινό κομμάτι της πόλης, μετά την Ιωλκού, άνοιξε η Ποδηλάτισσα, δηλαδή άνοιξε ένα καφέ που δεν έμοιαζε με τα άλλα. Είχε το μίνιμαλ χαρακτήρα που χαρακτηρίζει πόλεις με αυτοπεποίθηση, τη χαλαρότητα των καφενείων, το σεβασμό σε όλες τις […]

Κατάστημα Ζώων (ή ζωών) – (video)

Ένας ιδιοκτήτης pet-shop στην Αυστρία, είχε αναρτήσει μια πινακίδα έξω από το κατάστημα του, που έγραφε: ΔΙΑΤΙΘΕΝΤΑΙ ΚΟΥΤΑΒΙΑ. Ένα μικρό αγόρι είδε την πινακίδα και μπήκε στο κατάστημα ρωτώντας: “Πόσα χρήματα θέλετε για να μου δώσετε ένα κουτάβι”; Ο ιδιοκτήτης απάντησε πως κόστιζαν από 30 έως 50 ευρώ. Ο μικρός, βγάζοντας ελάχιστα χρήματα από την […]

Η Φωτογραφική Λέσχη Βόλου προκηρύσσει τον: 8ο ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ «ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΕΤΣΙΟΣ» με θέμα: «Φως και Σκιά»

Η Φωτογραφική Λέσχη Βόλου προκηρύσσει τον: 8ο ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ «ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΕΤΣΙΟΣ» με θέμα: «Φως και Σκιά» Το Φως και η Σκιά, τα βασικά στοιχεία μιας φωτογραφίας, οι απαραίτητοι παράμετροι εικονοποίησης. Το θέμα περιγράφεται άλλοτε με το φως, άλλοτε με τη σκιά και άλλοτε με τη ενότητα και τον ανταγωνισμό τους. ΒΡΑΒΕΙΑ – ΕΠΑΙΝΟΙ – […]

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ – Βιβλιοπαρουσίαση & συζήτηση

Περιεχόμενα βιβλίου – Με τους εργάτες ή με τους φτωχούς; – Οι ταξικές αντιθέσεις στη νεοφιλελεύθερη νεωτερικότητα – Ο μέγας Ειρηνοποιός – Η επικαιρότητα του Αναρχισμού σήμερα – Κατά της Ομοφωνίας: Η ανάγκη για ανασύνθεση του ελευθεριακού προτάγματος – Θεωρία και Πρακτική της Άμεσης Δράσης στον Κοινωνικό Αναρχισμό – Μια κριτική της Κομμουνιστικοποίησης – Σκέψεις […]

Έκθεση Φωτογραφίας στο Δίαυλο

Η Διεύθυνση Πολιτισμού του Δ.Ο.Ε.Π.Α.Π.-ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Δήμου Βόλου διοργανώνει τα εγκαίνια έκθεσης Φωτογραφίας της «Φωτογραφικής Ομάδας του Διαύλου», του Τμήματος Δημιουργικής Απασχόλησης Νέων και Ενηλίκων, την Πέμπτη 12 Μαΐου 2016 στις 20:30 στην αίθουσα εκδηλώσεων του Διαύλου. Πρόκειται για τη 42η Έκθεση που παρουσιάζει η Ομάδα Φωτογραφίας από την έναρξη των δραστηριοτήτων της, το 1991. Θα […]

Κανείς δεν αφήνει την πατρίδα του, εκτός αν…

Είναι χαρακτηριστικό πως αποσπάσματα του συγκεκιμένου ποιήματος απαγγέλλει κάθε βράδυ από τη σκηνή της παράστασης Άμλετ, η οποία γνωρίζει τεράστια επιτυχία στη Μ. Βρετανία και στην οποία πρωταγωνιστεί ο ηθοποιός Μπένετικτ Κάμπερμπατς, γνωστός ως Σέρλοκ Χολμς. «Κανείς δεν φεύγει από την χώρα του άμα αυτή δεν είναι σαν το στόμα ενός καρχαρία, κανείς δεν τρέχει στα σύνορα […]

Ένα συγκλονιστικό ποίημα της Κενυάτισσας ποιήτριας Ουαρσάν Σάιρ

«Κανένας δεν αφήνει την πατρίδα του, εκτός αν πατρίδα είναι το στόμα ενός καρχαρία. Τρέχεις προς τα σύνορα μόνο όταν βλέπεις ολόκληρη την πόλη να τρέχει κι εκείνη, οι γείτονές σου τρέχουν πιο γρήγορα από σένα με την ανάσα ματωμένη στο λαιμό τους, το αγόρι που ήταν συμμαθητής σου…» Related Posts:Το hashtag #FatSideStories ενθαρρύνει τις […]

Κρατήσου

Κρατήσου   Κρατήσου. Θα ομορφύνει ο χειμώνας. Καλοκαίρι τα χνάρια μας. Δάκρυα τα χρόνια. Ανείπωτα βλέμματα. Νεφέλη ως φθινόπωρο άλικο. Βουή στην ομίχλη. Σωπαίνουν τα χαμόγελα. Σωριάζονται τα χρώματα. Ψάχνοντας το φως τους.   Κρατήσου. Θα γυρίσουν τ’ άστρα. Σε έναν πανάγιο ουρανό. Σε χώμα σιωπής αλλοτινής, θα ανταμωθούμε. Τα κόκαλα άνοιξη εξαγνίζουν. Ξεδιψά η […]

Σφαίρα διττή – της Ελένης Ιωαννάτου

Σφαίρα διττή   Κρατάω δυο κόσμους στα χέρια μου. Τον έναν μου πρόσφεραν. Τον άλλον ήθελα να πλάσω. Ήλιος με δυο πρόσωπα. Το ένα φως παντοτινό. Το άλλο λαβωμένο, σκοτεινό.   Χαμόγελο μισό. Χαρταετός δίχως σκοινιά. Χρόνια στροβιλίζεται, πίσω απ’ τη σκιά. Άνοιξης αλλοτινής.   Τα περιστέρια χρόνια αναζητούμε. Δίκοπο όραμα. Αγκάθινο στεφάνι στα μαλλιά. […]

Ακολούθησε τις ηλιαχτίδες, και θ'ανταμώσουμε ξανά – του Π. Κοντοστέργιου

Όποτε μια ηλιαχτίδα διαπερνούσε μέσα στο σπίτι καμιά φορά χάζευα τους κόκκους σκόνης που αιωρούνταν στο φως της. Από μικρό παιδί μου φαίνονταν κάτι ξεχωριστό όταν συνέβαινε. Σαν μια παράσταση ονείρου με πρωταγωνιστές μικρά πλάσματα που με παρότρυναν να τα κοιτώ και να χαμογελάσω μαζί τους. Μικρή στιγμή στο μεγαλείο της, και τη μαγεία της. […]

Γυάλινο Φεγγάρι, της Ελένης Ιωαννάτου

Γυάλινο Φεγγάρι   Πολλά τα πρόσωπα. Ποιο να διαλέξεις; Ποιο να φορέσεις;   Τα δάχτυλά σου ξύλινα. Χαράζεις υπεροψία στα μάτια σου. Ζωγραφίζεις με καπνό το πρόσωπό σου.. Χαμογελάς στο άχρωμο φόντο της ιδέας σου.   Στο λόφο της πλάνης υψώνεις την φωνή σου. Τη σκιά σου σφυρηλατείς στον καμβά της εξαθλίωσης.   Τις αποστάσεις […]

Υπάρχεις;

Υπάρχεις;                                      Αόρατος ανθρωπάκος απόψε…   Μια γελάς,   μια κλαις.   Παλιάτσος στο σπίτι σου   ακόμα μια νύχτα.   Κρατάς το πινέλο με χάρη.   Δάχτυλα κρυσταλλωμένα,   χρωματίζουν το περιστέρι στη θηλιά.   Όνειρα βαλσαμωμένα…   Ένα φεγγάρι μετέωρο   θεατής της φωνής σου.   Κάποιες ευχές ραγισμένες στα πανιά σου… […]