Ένα ποίημα της Lucía Sánchez Saornil

Gallery

This gallery contains 2 photos.

Θέλουμε να γράψουμε ξανά τη λέξη ΓΥΝΑΙΚΑ. Οι γροθιές υψώνονται, γυναίκες του κόσμου Προς τους ορίζοντες τους εγκυμονούντες φως Σε φλεγόμενα μονοπάτια, μπροστά προς το φως.Fists upraisedαπό Το Κόσκινο Related Posts:No Related Posts

Παζλ πολύχρωμο – της Ελένης Ιωαννάτου

Gallery

Παζλ πολύχρωμο Αυτή η Γη χωράει όλο τον κόσμο.Όλες τις ηλιαχτίδες.Όλες τις βροχές.Μάνα ανάδοχος.Μεγάλη η αγκαλιά της. Χαμόγελα, δάκρυα.Χαρά, λύπη.Φθόνος, στοργή.Αγάπη, μίσος.Όλα. Συνταιριασμένα σε ένα παζλ.Πολύχρωμο, μοναδικό.Όπως οι χώρες,τα ρούχα,οι άνθρωποι,οι ψυχές. Αλβανία, Ελλάδα, Αφρική…Πόλεμος, Ειρήνη.Καλό, κακό.Εγώ μαύρος.Εσύ λευκός.Το χρώμα σου είναι…Είσαι…Τι χρώμα έχει … Continue reading

Κανείς δεν αφήνει την πατρίδα του, εκτός αν…

Είναι χαρακτηριστικό πως αποσπάσματα του συγκεκιμένου ποιήματος απαγγέλλει κάθε βράδυ από τη σκηνή της παράστασης Άμλετ, η οποία γνωρίζει τεράστια επιτυχία στη Μ. Βρετανία και στην οποία πρωταγωνιστεί ο ηθοποιός Μπένετικτ Κάμπερμπατς, γνωστός ως Σέρλοκ Χολμς.

«Κανείς δεν φεύγει από την χώρα του άμα αυτή δεν είναι σαν το στόμα ενός καρχαρία, κανείς δεν τρέχει στα σύνορα άμα ολόκληρη η πόλη στην οποία ζούσε δεν διαλυόταν. Θα πρέπει να καταλάβετε ότι κανείς δεν βάζει τα παιδιά του σε μια βάρκα εκτός και αν το νερό είναι ασφαλέστερο από την στεριά» λέει στους θεατές της παραστάσης ο Κάμπερμπατς ζητώντας τη βοήθειά τους ενώ παράλληλα καταγγέλλει την πολιτική της Ευρώπης.

Ολόκληρο το ποίημα που προκαλεί ρίγη συγκίνησης.

«Κανένας δεν αφήνει την πατρίδα του,
εκτός αν πατρίδα είναι το στόμα ενός καρχαρία
τρέχεις προς τα σύνορα μόνο όταν βλέπεις
ολόκληρη την πόλη να τρέχει κι εκείνη
οι γείτονές σου τρέχουν πιο γρήγορα από σένα
με την ανάσα ματωμένη στο λαιμό τους
το αγόρι που ήταν συμμαθητής σου
που σε φιλούσε μεθυστικά πίσω από το παλιό εργοστάσιο τσίγκου
κρατά ένα όπλο μεγαλύτερο από το σώμα του
αφήνεις την πατρίδα
μόνο όταν η πατρίδα δε σε αφήνει να μείνεις.
κανένας δεν αφήνει την πατρίδα εκτός αν η πατρίδα σε κυνηγά
φωτιά κάτω απ΄ τα πόδια σου
ζεστό αίμα στην κοιλιά σου
δεν είναι κάτι που φαντάστηκες ποτέ ότι θα έκανες
μέχρι που η λεπίδα χαράζει απειλές στο λαιμό σου
και ακόμα και τότε ψέλνεις τον εθνικό ύμνο
ανάμεσα στα δόντια σου
και σκίζεις το διαβατήριό σου σε τουαλέτες αεροδρομίων
κλαίγοντας καθώς κάθε μπουκιά χαρτιού
δηλώνει ξεκάθαρα ότι δεν πρόκειται να γυρίσεις.
πρέπει να καταλάβεις
ότι κανένας δε βάζει τα παιδιά του σε μια βάρκα
εκτός αν το νερό είναι πιο ασφαλές από την ξηρά
κανένας δεν καίει τις παλάμες του
κάτω από τρένα, ανάμεσα από βαγόνια
κανένας δεν περνά μέρες και νύχτες στο στομάχι ενός φορτηγού
τρώγοντας εφημερίδες
εκτός αν τα χιλιόμετρα που ταξιδεύει
σημαίνουν κάτι παραπάνω από ένα ταξίδι.
κανένας δε σέρνεται
κάτω από φράχτες
κανένας δε θέλει να τον δέρνουν
να τον λυπούνται
κανένας δε διαλέγει τα στρατόπεδα προσφύγων
ή τον πλήρη σωματικό έλεγχο σε σημεία
όπου το σώμα σου πονούσε
ή τη φυλακή,
επειδή η φυλακή είναι ασφαλέστερη
από μια πόλη που φλέγεται
και ένας δεσμοφύλακας το βράδι
είναι προτιμότερα από ένα φορτηγό
γεμάτο άντρες που μοιάζουν με τον πατέρα σου
κανένας δε θα το μπορούσε
κανένας δε θα το άντεχε
κανένα δέρμα δε θα ήταν αρκετά σκληρό
για να ακούσει τα:
γυρίστε στην πατρίδα σας μαύροι
πρόσφυγες
βρομομετανάστες
ζητιάνοι ασύλου
που ρουφάτε τη χώρα μας
αράπηδες με τα χέρια απλωμένα
μυρίζετε περίεργα
απολίτιστοι
κάνατε λίμπα τη χώρα σας και τώρα θέλετε
να κάνετε και τη δική μας
πώς δε δίνουμε σημασία
στα λόγια
στα άγρια βλέμματα
ίσως επειδή τα χτυπήματα είναι πιο απαλά
από το ξερίζωμα ενός χεριού ή ποδιού
ή τα λόγια είναι πιο τρυφερά
από δεκατέσσερις άντρες
ανάμεσα στα πόδια σου
ή οι προσβολές είναι πιο εύκολο
να καταπιείς
από τα χαλίκια
από τα κόκαλα
από το κομματιασμένο κορμάκι του παιδιού σου.
θέλω να γυρίσω στην πατρίδα,
αλλά η πατρίδα είναι το στόμα ενός καρχαρία
πατρίδα είναι η κάνη ενός όπλου
και κανένας δε θα άφηνε την πατρίδα
εκτός αν η πατρίδα σε κυνηγούσε μέχρι τις ακτές
εκτός αν η πατρίδα σού έλεγε να τρέξεις πιο γρήγορα
να αφήσεις πίσω τα ρούχα σου
να συρθείς στην έρημο
να κολυμπήσεις ωκεανούς
να πνιγείς
να σωθείς
να πεινάσεις
να εκλιπαρήσεις
να ξεχάσεις την υπερηφάνεια
η επιβίωσή σου είναι πιο σημαντική.
κανένας δεν αφήνει την πατρίδα εκτός αν η πατρίδα είναι
μια ιδρωμένη φωνή στο αυτή σου
που λέει
φύγε,
τρέξε μακριά μου τώρα
δεν ξέρω τι έχω γίνει
αλλά ξέρω ότι οπουδήποτε αλλού
θα είσαι πιο ασφαλής απ΄ ό,τι εδώ»

Ουαρσάν Σαιρ «Πατρίδα»

Η Ουαρσάν Σάιρ γεννήθηκε στην Κένυα και μεγάλωσε στην Αγγλία. Η πρώτη πλήρης ποιητική συλλογή της αναμένεται να κυκλοφορήσει το 2016, ωστόσο έχει ήδη τιμηθεί με διάφορα βραβεία, μεταξύ αυτών το Βραβείο Αφρικανικής Ποίησης από το Πανεπιστήμιο Brunel (2013).

 

Related Posts:

Ένα συγκλονιστικό ποίημα της Κενυάτισσας ποιήτριας Ουαρσάν Σάιρ

«Κανένας δεν αφήνει την πατρίδα του,

εκτός αν πατρίδα είναι το στόμα ενός καρχαρία.
Τρέχεις προς τα σύνορα μόνο όταν βλέπεις
ολόκληρη την πόλη να τρέχει κι εκείνη,
οι γείτονές σου τρέχουν πιο γρήγορα από σένα
με την ανάσα ματωμένη στο λαιμό τους,
το αγόρι που ήταν συμμαθητής σου…»

Related Posts:

Κρατήσου

Κρατήσου

 

Κρατήσου.

Θα ομορφύνει ο χειμώνας.

Καλοκαίρι τα χνάρια μας.

Δάκρυα τα χρόνια.

Ανείπωτα βλέμματα.

Νεφέλη ως φθινόπωρο άλικο.

Βουή στην ομίχλη.

Σωπαίνουν τα χαμόγελα.

Σωριάζονται τα χρώματα.

Ψάχνοντας το φως τους.

 

Κρατήσου.

Θα γυρίσουν τ’ άστρα.

Σε έναν πανάγιο ουρανό.

Σε χώμα σιωπής αλλοτινής,

θα ανταμωθούμε.

Τα κόκαλα άνοιξη εξαγνίζουν.

Ξεδιψά η αυγή.

Ηλιαχτίδες θα ντυθούμε.

 

Κρατήσου.

Θα ημερέψει η αντάρα.

Στης λύτρωσης το χάδι.

Θα αναπλάσουμε

τα καράβια μας.

Λευκά πανιά.

Θρόισμα το αύριο να γενεί.

Σταλίδες εμείς.

Στης συμπόρευσης τις φλέβες

να κυλήσουμε ξανά.

 

Κρατήσου.

Θα φέρουμε τα χελιδόνια.

Θυμήσου.

Αμέτρητα φεγγάρια

θα συνθέσουμε.

Ως στίχοι,

το τραγούδι της ζωής μας

να επεκτείνουμε.

Ως σταγόνες,

Θάλασσα να γίνουμε.

Κύματα τα πέλματά μας.

Φάρος η καρδιά μας.

Ιθάκη.

 

Κρατήσου.

Ανυψώνονται τα φτερά.

Ψαλμωδίες ανεμίζουν,

στην καρδιά.

Πέλαγος η σκέψη.

Ψηλά η ψυχή.

Ανεβαίνουμε…

Κοίτα!

Ο Ήλιος.

Ελευθερία.

Related Posts:

Σφαίρα διττή – της Ελένης Ιωαννάτου

Σφαίρα διττή

 

Κρατάω δυο κόσμους στα χέρια μου.

Τον έναν μου πρόσφεραν.

Τον άλλον ήθελα να πλάσω.

Ήλιος με δυο πρόσωπα.

Το ένα φως παντοτινό.

Το άλλο λαβωμένο, σκοτεινό.

 

Χαμόγελο μισό.

Χαρταετός δίχως σκοινιά.

Χρόνια στροβιλίζεται,

πίσω απ’ τη σκιά.

Άνοιξης αλλοτινής.

 

Τα περιστέρια χρόνια αναζητούμε.

Δίκοπο όραμα.

Αγκάθινο στεφάνι στα μαλλιά.

Αλυσοδεμένα τα χέρια μας.

Ερμηνεύουν τις απώλειες.

Πνοής,

ψυχής,

αλληλεγγύης.

 

Υποταγή αξιών.

Μαρμαρωμένη η φρόνηση.

Παγωμένος ο ορίζοντας.

Χαμένα χρώματα,

σε στιλιζαρισμένο παράδεισο.

Βαλσαμωμένα λουλούδια,

σε καμβά απελπισίας.

Βολεμένα τα μάτια,

σε θρόνο πλαστό.

 

Πνεύμα σπαραγμού,

στης λήθης τα σοκάκια.

Υπνοβάτες εμείς.

Ασφαλισμένοι.

Ορθά κουρδισμένοι,

με χρονοδιακόπτη οριοθετημένο.

 

Η κλεψύδρα φτάνει στο τέλμα.

Εξατμίστηκε η άμμος.

Η πηγή λιγοστεύει.

Το σιτάρι τελεύει.

Λίγο νερό ουρανέ.

Λίγο ψωμί αδελφέ.

Ένα χέρι να σηκωθώ.

Λίγο οξυγόνο να αναπνεύσω.

Μια ιδέα να λυτρωθώ.

Λίγη αγάπη να ζήσω.

 

 

Related Posts:

Ακολούθησε τις ηλιαχτίδες, και θ'ανταμώσουμε ξανά – του Π. Κοντοστέργιου

Όποτε μια ηλιαχτίδα διαπερνούσε μέσα στο σπίτι καμιά φορά χάζευα τους κόκκους σκόνης που αιωρούνταν στο φως της.
Από μικρό παιδί μου φαίνονταν κάτι ξεχωριστό όταν συνέβαινε.
Σαν μια παράσταση ονείρου με πρωταγωνιστές μικρά πλάσματα που με παρότρυναν να τα κοιτώ και να χαμογελάσω μαζί τους.
Μικρή στιγμή στο μεγαλείο της, και τη μαγεία της.
Σαν να σήμαινε κάτι καλό. αγνό, κι απέραντα όμορφο.
Λίγα λεπτά κρατούσε, μα έπιανα κάποιο νόημα σαν να διάβαζα ένα μήνυμα εμψύχωσης απo έναν κόσμο άγνωστο μα τόσο κοντινό στην καρδιά μου..

»Αν σκοντάψεις και πέσεις, εμείς θα είμαστε πάντα εδώ να σ’αγαπάμε..
Κι αν δεν μας βρίσκεις άνθρωπε, μην ανησυχείς..
Ακολούθησε τις ηλιαχτίδες, και θ’ανταμώσουμε ξανά..»

Κάπως έτσι, γίνεται αφάνταστη δύναμη η ελπίδα.
Κάπως έτσι, ναι.

Καληνύχτα

Related Posts:

Γυάλινο Φεγγάρι, της Ελένης Ιωαννάτου

Γυάλινο Φεγγάρι

 

Πολλά τα πρόσωπα.

Ποιο να διαλέξεις;

Ποιο να φορέσεις;

 

Τα δάχτυλά σου ξύλινα.

Χαράζεις υπεροψία στα μάτια σου.

Ζωγραφίζεις με καπνό το πρόσωπό σου..

Χαμογελάς στο άχρωμο φόντο της ιδέας σου.

 

Στο λόφο της πλάνης

υψώνεις την φωνή σου.

Τη σκιά σου σφυρηλατείς

στον καμβά της εξαθλίωσης.

 

Τις αποστάσεις έστησες,

προβλέποντας την επόμενη πνοή σου.

Τα χρώματά σου

σε καλούπι μυστικό αγκυροβόλησες.

Σε έναν παράδεισο φθαρτό,

τα ανύπαρκτα σωθικά σου κόσμησες.

Σταυρός η θηλιά στης πλάτης το απλησίαστο.

 

Προχώρα…

Τα κόκαλά σου παγωμένα.

Το άρωμά τους ένα φτερό κάτω

απ’ το αποτύπωμα της στάχτης σου.

Το κερί σου απίθωσες

σε κινούμενο ειδώλιο.

Δικαστής της ψυχής σου,

το γυάλινο Φεγγάρι.

Το περίγραμμά του φύτρωσε

στον ύφαλο του μόχθου.

 

Τη στολή σου φόρεσες.

Κράτησες το σκήπτρο.

Με υπερηφάνεια περιγελούσες

τη ζωή.

Μα δεν την γνώρισες.

Νόμιζες ότι χόρευες μαζί της.

Λούστηκες με της μάσκας το φιλί.

Με άρωμα χρυσού τύλιξες

το μονοπάτι της ψυχής σου.

 

Στο θρόνο της ανυπαρξίας

η θλίψη θα σε στέψει.

Τιμή αιώνια για τις υπηρεσίες σου.

 

Related Posts:

Υπάρχεις;

Υπάρχεις;                                   

 

Αόρατος ανθρωπάκος απόψε…

 

Μια γελάς,

 

μια κλαις.

 

Παλιάτσος στο σπίτι σου

 

ακόμα μια νύχτα.

 

Κρατάς το πινέλο με χάρη.

 

Δάχτυλα κρυσταλλωμένα,

 

χρωματίζουν το περιστέρι στη θηλιά.

 

Όνειρα βαλσαμωμένα…

 

Ένα φεγγάρι μετέωρο

 

θεατής της φωνής σου.

 

Κάποιες ευχές ραγισμένες στα πανιά σου…

 

Μη λυπάσαι.

 

Αυτή η άγνωστη όψη στον καθρέφτη

 

είναι το πρόσωπό σου

 

ζωγραφισμένο απ’ τις σκιές.

 

Σου μένουν ακόμα το χαμόγελο,

 

το χειροκρότημα,

 

η υπόκλιση,

 

το κλείσιμο της αυλαίας…

 

Related Posts:

Άτιτλο – του Δ. Βούλγαρη

Η νύχτα μαύρη
Το φεγγάρι μια τρύπα
στον κρόταφο του ουρανού
να χάσκει παρθένα η πραγματικότητα

Ανέγγιχτη
Άφταστη

Με τα άλφα κεφαλαία
να της τρυπούν τη μήτρα

Ακυρώνει τον εαυτό της
Ξανά
Διακόπτεται

Τα βήματα μετρημένα
Προσχεδιασμένα
Παραπατούν
στη σκιά του γνωστού παραμυθιού

Πάλι θα ξημερώσει το ίδιο άδικα

Δ.Β

Related Posts:

Δυο στίχοι ακόμα…

Δυο στίχοι ακόμα…

Μια αρχή…
Ένα τέλος…

Κύκλος αέναης κλωστής.
Θα ανέβω στην επόμενη περιστροφή.

Δυο πνοές τραγουδούν.
Μυστική συμφωνία
στη σκηνή της αιωνιότητας.
Χειροκροτούν τα πουλιά
ως μόνοι θεατές.

Άυλο σύννεφο παγώνει τις φωνές.
Βαλσαμώνει τις στιγμές.
Τους λεπτοδείκτες μετουσιώνει
σε περιγράμματα σιωπής.

Μια νότα στην φωτιά.
Μια νότα στα φτερά.

Ας χαράξω δυο στίχους ακόμα…

Ίσως απαλλάξω την σκιά.
Ίσως ημερέψω την ύπαρξη.
Ίσως αγιογραφήσω τον άνεμο,
την Αγάπη.

Ελένη Ιωαννάτου
3/06/2015

Related Posts:

Δια – λόγου χρωμάτων…

Δια – λόγου χρωμάτων…

Ακούμπησες το πρόσωπό σου
στην ανάσα της καρδιάς σου.
Σκάλισες τις ελπίδες με στοργή.
Έψαχνες θαύματα να βρεις,
να απαλλάξεις τη σιωπή.
Το ρυθμό να κυριέψεις.
Να χαθείς στο άπειρο της εγκατάλειψης…

Αντάμωσες τα μάτια σου
στα σοκάκια
των σπλάχνων σου.

Τα χρώματα δεν φάνηκαν.
Ξεγλίστρησαν απ’ την
χαραμάδα της φωνής.
Μήπως θεριέψουν τις σκιές..
Μήπως λυτρώσουν την υφή
από την αγωνία του πρωτόγνωρου.

Άκου…
Το δάκρυ τραγουδά
την αγιοσύνη.
Μετέωρα φτερά αγίων,
στην πιο αόρατη πύλη
του Παραδείσου,
ανακαλύπτουν τα χρώματα
που ξέχασαν οι άνθρωποι
όταν εξερευνούσαν
την πνοή της σύστασής σου.

Μια η ηλιαχτίδα στην άκρη του νου
φωτίζει τις μέρες του μέλλοντος.
Το χαμόγελο αναγεννιέται
στον καμβά του Θεού…

Ελένη Ιωαννάτου
26/5/2015

Related Posts:

Πως;;; της Ελένης Ιωαννάτου

Πως;;;

Δεν είναι που δεν αντικρίζεις.

Όχι… όχι,

Απλά, δεν βλέπεις!!

Κοιτάζεις…

Μα δεν ανασαίνεις τον Ήλιο.

Σου φαίνονται θολωμένα τα φτερά.

Μα δεν μπορείς να μυρίσεις τα λουλούδια.

Σου φαίνεται αλλοτινό το άρωμά τους.

Πως δεν διαπέρασε ως τώρα τη καρδιά σου;;;

Άκου!

Αλυχτάει η σκιά,

με μια σιωπή όλο φωτιά.

Όχι… όχι,

δεν λέω πως δεν σε επισκέπτονται τα όνειρα.

Απλά, δεν ονειρεύεσαι.

Έχεις το πινέλο στα χέρια,

ναι… ναι, το ξέρω!

Μα τα χρώματα αποκρύπτονται

ή ίσως, δεν μπορείς να τα βρεις…

Βέβαια, το γκρι έχεις συνηθίσει.

Χρώμα, λες, είναι κι αυτό.

Το ξέρω, οι αισθήσεις σου

είναι εξαιρετικές!!

Πως και δεν άκουσες ποτέ,

το θρόισμα τ’ ανέμου

στη καρδιά;;;

Μα φυσικά,

ακούς τα ουρλιαχτά!

Πως και δεν χαμογέλασες ποτέ,

στο βλέμμα της Ζωής;;;

στο λόγο της Αγάπης;;;

στη νότα της ψυχής;;;

Απλά περιγελάς,

ή ίσως τεχνοκρατικά φεγγοβολάς .

Πως και δεν ένιωσες ποτέ

το χάδι στα μαλλιά;;;

Βεβαίως!

Διδάσκεις τα παιδιά.

“Γνωρίζεις”.

Πως όμως

δεν έμαθες

ποτέ,

τίποτα απ’ αυτά;;;

Μα φυσικά,

είσαι Άνθρωπος.

Άνω θρώσκεις!

Πως γίνεται,

να μην βλέπεις Ουρανό;;

να μην μιλάς με τα πουλιά;;

να μην προσφέρεις αυτό που για ‘σένα

είναι λιγοστό;;

Πως;;;

 

Related Posts:

Είμαι εθισμένος στην υπερβολή – του Δ. Βούλγαρη

Είμαι εθισμένος στην υπερβολή

Τρέμω από μανία
να σε δω στα πρόθυρα της αυτοκτονίας
Να έχω τη χαρά να σου χαρίσω το τελευταίο σπρώξιμο

Όχι για να σε σκοτώσω
αλλά για να σου προσφέρω
μια γεύση
από την απόλυτη μοναξιά του να ζεις σαν επιφάνεια

Ανάμεσα σε αυτούς
που κατέχουν το προτέρημα του όγκου
χωρίς οι ίδιοι να σκέφτηκαν ποτέ
κάποιο πως ή κάποιο γιατί
Παραμερίζονται και μεταφέρουν άλογα
ένα υπερεκτιμημένο μέγεθος
Ξένο κι αδιάφορο
Γκρίζο θα έλεγα

Είναι που το κοιτώ χωρίς να φορώ τα γυαλιά μου

Δεν είναι ότι σε μισώ
Είναι που απλά σιχαίνομαι την άγνοιά σου
Την επί τόπου αέναη πορεία σου
Δεν ξέρω πως αλλιώς να στο πω
Οι λέξεις μου είναι φρέσκες
κι εσύ χρειάζεσαι αποκωδικοποιητή στα σκουριασμένα σου αυτιά

Έτσι κι αλλιώς όμως
είμαι αυτός
που δεν άντεχες ποτέ να ακούς
Ανεξαρτήτως λέξεων κι ονέιρων
που είχαν απαγορευτεί στις προσωπικές σου προβολές

Είμαι αυτός
που οι καθρέφτες
δεν άντεχαν ποτέ
να κοιτούν κατάματα

Δ.Β

Related Posts:

Θυμάσαι το πρώτο μας φιλί; Είχε γεύση από κανέλα…

Μια νύχτα… μια Αυγή

Θυμάσαι το πρώτο μας φιλί;
Είχε γεύση από κανέλα…
και ροδάκινο.

Ξέρεις…

Ήταν υπέροχη η μουσική σου…
Ακολουθεί πια τα βήματα μου.
Χορεύω μαζί της,
τις ώρες της προσμονής.
Μυρίζω το χρώμα της πνοής σου
στο δέρμα μου.
Μεθώ με τη γεύση της αίσθησης σου.
Αγγίζω τ’ άρωμά σου
στο απόσταγμα της ψυχής μου.
Ανακαλύπτω στο μυαλό μου
τα μάτια σου.

Ήλιος στην αγκαλιά μου…
Φωτίζεις τους λεπτοδείκτες της υφής μου.

Τα χνάρια της ιδέας σου
κρύβονται πίσω απ’ το χαμόγελο των πόρων μου.
Μυστική συμφωνία των σωμάτων.
Πανδαισία στο φόντο του Έρωτα,
στο ρυθμό των ορίων μας.

Ακούς;

Τη στιγμή που παγώσαμε τον χρόνο
ο λυγμός των πάντων παραδόθηκε
στο χορό των δακτύλων μας.

Ένα φιλί!

Στις φλέβες κατρακύλησε
το ελιξίριο του Φεγγαριού.
Κάθε μέρα πίνω μια γουλιά
απ’ το ποτήρι της Αθανασίας.
Τραγουδώ με την απουσία σου
το όνειρο,
την παραίσθηση,
την Ηδονή…

Ε. Ι.

Related Posts:

ΜΙΑ ΥΠΕΝΘΥΜΙΣΗ, της Ελένης Ιωαννάτου

ΜΙΑ ΥΠΕΝΘΥΜΙΣΗ

 

Ένα χάδι, να σου υπενθυμίσει ότι νιώθεις και αισθάνεσαι..

 

Ένα χαμόγελο, να σου υπενθυμίσει πως όλα θα πάνε καλά..

 

Ένα δάκρυ, να σου υπενθυμίσει πως τα πράγματα αλλάζουν..

 

Ένα χτύπημα στον ώμο, να σου υπενθυμίσει πως δεν είσαι μόνος..

 

Μια αγκαλιά, να σου υπενθυμίσει πως μπορείς να ακουμπήσεις και να μοιραστείς..

 

Ένα όνειρο, να σου υπενθυμίσει πως υπάρχει ελπίδα,  προχώρα..

 

Ένα βλέμμα, να σου υπενθυμίσει πως είναι να διαπερνά τη ψυχή σου..

 

Ένα ίσως, να σου υπενθυμίσει πως το έδαφος είναι ρευστό..

 

Ένα παιδάκι, να σου υπενθυμίσει πως όλα εξελίσσονται..

 

Ένα παραμύθι, να σου υπενθυμίσει πως τον ιδανικό σου κόσμο, τον πλάθεις..

 

Ένα θέλω, να σου υπενθυμίσει πως να προχωρήσεις μπροστά..

 

Μια υπόσχεση, να σου υπενθυμίσει πως είναι να περιμένεις..

 

Ένα λάθος, να σου υπενθυμίσει πως είναι να αλλάζεις πορεία..

 

Μια διαφωνία, να σου υπενθυμίσει πως να ανασυνθέσεις αυτά που είναι για εσένα γνωστά..

 

Ένα τηλεφώνημα, να σου υπενθυμίσει πως είναι να χτυπάει η καρδιά σου ανεξέλεγκτα..

 

Μια στιγμή είναι αρκετή, να σου υπενθυμίσει πως ο κόσμος ξαφνικά μεταμορφώνεται..

 

Ένα συγγνώμη, να σου υπενθυμίσει πως είσαι άνθρωπος..

 

Μια ανάμνηση, να σου υπενθυμίσει μια στιγμή, που θα σε κάνει να δακρύσεις ή ίσως να χαμογελάσεις..

 

Ένα ευχαριστώ, να σου υπενθυμίσει πως υπάρχει ένα χέρι για να κρατηθείς..

 

Ο Ήλιος, να σου υπενθυμίσει πως ακόμη μια μέρα υπάρχεις..
Ελένη Ιωαννάτου

Related Posts: