Ένα ποίημα της Lucía Sánchez Saornil

Gallery

This gallery contains 2 photos.

Θέλουμε να γράψουμε ξανά τη λέξη ΓΥΝΑΙΚΑ. Οι γροθιές υψώνονται, γυναίκες του κόσμου Προς τους ορίζοντες τους εγκυμονούντες φως Σε φλεγόμενα μονοπάτια, μπροστά προς το φως.Fists upraisedαπό Το Κόσκινο Related Posts:No Related Posts

Παζλ πολύχρωμο – της Ελένης Ιωαννάτου

Gallery

Παζλ πολύχρωμο Αυτή η Γη χωράει όλο τον κόσμο.Όλες τις ηλιαχτίδες.Όλες τις βροχές.Μάνα ανάδοχος.Μεγάλη η αγκαλιά της. Χαμόγελα, δάκρυα.Χαρά, λύπη.Φθόνος, στοργή.Αγάπη, μίσος.Όλα. Συνταιριασμένα σε ένα παζλ.Πολύχρωμο, μοναδικό.Όπως οι χώρες,τα ρούχα,οι άνθρωποι,οι ψυχές. Αλβανία, Ελλάδα, Αφρική…Πόλεμος, Ειρήνη.Καλό, κακό.Εγώ μαύρος.Εσύ λευκός.Το χρώμα σου είναι…Είσαι…Τι χρώμα έχει … Continue reading

Κανείς δεν αφήνει την πατρίδα του, εκτός αν…

Είναι χαρακτηριστικό πως αποσπάσματα του συγκεκιμένου ποιήματος απαγγέλλει κάθε βράδυ από τη σκηνή της παράστασης Άμλετ, η οποία γνωρίζει τεράστια επιτυχία στη Μ. Βρετανία και στην οποία πρωταγωνιστεί ο ηθοποιός Μπένετικτ Κάμπερμπατς, γνωστός ως Σέρλοκ Χολμς.«Κανείς δεν φεύγει από την χώρα του … Continue reading

Ένα συγκλονιστικό ποίημα της Κενυάτισσας ποιήτριας Ουαρσάν Σάιρ

«Κανένας δεν αφήνει την πατρίδα του,εκτός αν πατρίδα είναι το στόμα ενός καρχαρία. Τρέχεις προς τα σύνορα μόνο όταν βλέπεις ολόκληρη την πόλη να τρέχει κι εκείνη, οι γείτονές σου τρέχουν πιο γρήγορα από σένα με την ανάσα ματωμένη στο … Continue reading

Κρατήσου

Κρατήσου Κρατήσου.Θα ομορφύνει ο χειμώνας.Καλοκαίρι τα χνάρια μας.Δάκρυα τα χρόνια.Ανείπωτα βλέμματα.Νεφέλη ως φθινόπωρο άλικο.Βουή στην ομίχλη.Σωπαίνουν τα χαμόγελα.Σωριάζονται τα χρώματα.Ψάχνοντας το φως τους. Κρατήσου.Θα γυρίσουν τ’ άστρα.Σε έναν πανάγιο ουρανό.Σε χώμα σιωπής αλλοτινής,θα ανταμωθούμε.Τα κόκαλα άνοιξη εξαγνίζουν.Ξεδιψά η αυγή.Ηλιαχτίδες θα ντυθούμε. Κρατήσου.Θα ημερέψει … Continue reading

Σφαίρα διττή – της Ελένης Ιωαννάτου

Σφαίρα διττή Κρατάω δυο κόσμους στα χέρια μου.Τον έναν μου πρόσφεραν.Τον άλλον ήθελα να πλάσω.Ήλιος με δυο πρόσωπα.Το ένα φως παντοτινό.Το άλλο λαβωμένο, σκοτεινό. Χαμόγελο μισό.Χαρταετός δίχως σκοινιά.Χρόνια στροβιλίζεται,πίσω απ’ τη σκιά.Άνοιξης αλλοτινής. Τα περιστέρια χρόνια αναζητούμε.Δίκοπο όραμα.Αγκάθινο στεφάνι στα μαλλιά.Αλυσοδεμένα τα χέρια … Continue reading

Ακολούθησε τις ηλιαχτίδες, και θ'ανταμώσουμε ξανά – του Π. Κοντοστέργιου

Όποτε μια ηλιαχτίδα διαπερνούσε μέσα στο σπίτι καμιά φορά χάζευα τους κόκκους σκόνης που αιωρούνταν στο φως της. Από μικρό παιδί μου φαίνονταν κάτι ξεχωριστό όταν συνέβαινε. Σαν μια παράσταση ονείρου με πρωταγωνιστές μικρά πλάσματα που με παρότρυναν να τα … Continue reading